Gastgezin voor Muis

Ik weet het nog heel goed; de avond ervoor had ik wat gedronken bij Laura en Kimberly thuis. Hun hadden hun tweede DAR Dog Igor net een paar weken in huis en ik mocht eindelijk op visite komen. Ik had al een paar keer uitgesproken dat ik enorm onder de indruk was van al het werk dat zij voor DAR deden, en dat als ik ooit kon helpen ze me altijd mochten vragen. "Zou je ook bereid zijn een Duitse Dog op te vangen?" vroegen ze mij die avond. Maar natuurlijk.. Zolang het goed klikte met mijn eigen Australian Shepherds, en het geen intacte reu was, want één van mijn teven is niet geholpen; Sure!
De volgende ochtend ging de telefoon, het was Laura. Een hele lieve doggen dame zocht tijdelijke opvang, of ik serieus was over mijn aanbod.. Oef, das snel.
Eerlijk, zodra ik Muis zag was ik verkocht. Ze kon absoluut niet blijven, want ik heb m'n handen soms al vol genoeg aan mijn eigen twee dames, maar wat een heerlijk ding! Zoals afgesproken werd er eerst een date gepland, maar geen van de honden liet vervelend gedrag of zorgelijke signalen zien, en niet veel later stonden Laura en Kimberly met haar aan de deur. Opeens had ik een huis vol met hond. 
Uiteindelijk heb ik ruim twee weken van het mupke mogen genieten. Het was reuze gezellig, we hebben ontzettend van haar aanwezigheid genoten. Ik besef ook dat we geluk hadden, de meeste herplaatsers hebben een rugzak, maar die van Muis viel reuze mee. Ze luisterde goed en was erg sociaal. 
Het afscheid viel me zwaarder dan gedacht. "Ze is er maar even, en ik weet dat het tijdelijk is, zal vast meevallen", zei ik elke keer als men ernaar vroeg, of me ervoor waarschuwde. Maar meevallen deed het niet. Ik hield me vast aan de gedachte dat ze naar haar Gouden mandje ging, en daar doe je het uiteindelijk voor. 
Het is een van de meest dankbare dingen die ik ooit gedaan heb, en elke keer als ik foto's van Muis bij haar nieuwe familie zie loopt m'n hart over van liefde. Ik zou het zo nog een keer doen, en nog een keer, en nog een keer. 
 - Romy